Er is een tijd geweest waarin veel mensen in onze maatschappij 's ochtends vroeg op pad moesten naar de textiel fabriek. Het was zwaar werk, oncomfortabel en slecht betaald maar noodzakelijk om te overleven. De hele dag zitten achter een naaimachine, vlug werken, korte pauzen, het was zeker geen werk om trots op te zijn. Tegenwoordig gaan vele mensen 's ochtends naar een 'papier fabriek', een gebouw waar grote hoeveelheden papier worden verspe(e)ld. De hele dag zittend achter de computer, woordjes naaien, omstikken tot rapporten die wellicht nooit gelezen zullen worden. Werk om trots op te zijn? De maatschappij is veranderd in onze gedachten, niet in ons dagelijks werk.